تا نشان دهد اين مساله از عواطف فرزندى و پدرى سر سوزنى نمىكاهد كه فرمان خدا حاكم بر همه چيز است . و از سوى سوم مراتب ادب را در پيشگاه پروردگار به عالىترين وجهى نگه مىدارد ، هرگز به نيروى ايمان و اراده و تصميم خويش تكيه نمىكند ، بلكه بر مشيت خدا و اراده او تكيه مىنمايد و با اين عبارت از او توفيق پايمردى و استقامت مىطلبد . و به اين ترتيب هم پدر و هم پسر نخستين مرحله اين آزمايش بزرگ را با پيروزى كامل مىگذرانند . در اين ميان چه‌ها گذشت ؟ قرآن از شرح آن خوددارى كرده ، و تنها روى نقاط حساس اين ماجراى عجيب انگشت مىگذارد . بعضى نوشته‌اند : فرزند فداكار براى اينكه پدر را در انجام اين ماموريت كمك كند ، و هم از رنج و اندوه مادر بكاهد ، هنگامى كه او را به قربانگاه در ميان كوه‌هاى خشك و سوزان سرزمين « منى » آورد به پدر گفت : پدرم ريسمان را محكم ببند تا هنگام اجراى فرمان الهى دست و پا نزنم ، مىترسم از پاداشم كاسته شود ! پدر جان كارد را تيز كن و با سرعت بر گلويم بگذران تا تحملش بر من ( و بر تو ) آسانتر باشد ! پدرم قبلا پيراهنم را از تن بيرون كن كه به خون آلوده نشود ، چرا كه بيم دارم چون مادرم آن را ببيند عنان صبر از كفش بيرون رود . آن گاه افزود سلامم را به مادرم برسان و اگر مانعى نديدى پيراهنم را برايش ببر كه باعث تسلى خاطر و تسكين دردهاى او است ، چرا كه بوى فرزندش را از آن خواهد يافت ، و هر گاه دلتنگ شود آن را در آغوش مىفشارد و سوز درونش را تخفيف خواهد داد .